Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
Reklama
Reklama
Reklama
Woliera

Woliera. Dwie rodziny, dwa pokolenia i jedna muzyczna pasja. Zespół, który chce namieszać na metalowej scenie

Podziel się
Oceń

Złotowski zespół 1125 zna chyba każdy miłośnik ciężkiego grania w regionie. Niewielu jednak wie, że jego perkusista Krzysztof „Sokół” Sokołowski ma również drugi muzyczny projekt.
Woliera. Dwie rodziny, dwa pokolenia i jedna muzyczna pasja. Zespół, który chce namieszać na metalowej scenie

Autor: Woliera

W Wolierze zamiast za zestawem perkusyjnym gra na gitarze. Co więcej, gra tam w towarzystwie swojej żony Aleksandry oraz syna Marcina, którego złotowska publiczność miała już okazję poznać jako wokalistę podczas lokalnych wydarzeń artystycznych.

Bartlomiej Czajkowski / Aquaz.pl

Woliera to jednak coś więcej niż rodzinne muzykowanie. Zespół wydał właśnie debiutancki album „Bagienny stan”, a na koncie ma już koncerty u boku takich formacji jak Turbo, Schizma czy Madball. Teraz przyszedł czas na spotkanie z lokalną publicznością. 4 grudnia muzycy wystąpią w złotowskim klubie Generator.

O powstaniu zespołu, rodzinnej współpracy, inspiracjach, debiutanckiej płycie i planach koncertowych rozmawiamy z gitarzystami Woliery: Mariuszem Wróblem, głównym kompozytorem i autorem tekstów, oraz Krzysztofem „Sokołem” Sokołowskim.

Od rodzinnych spotkań do zespołu metalowego

Zacznijmy od początku. Woliera narodziła się z inicjatywy dwóch zaprzyjaźnionych rodzin. Czy początkowo chodziło po prostu o wspólne granie i dobrą zabawę, czy już wtedy pojawiła się myśl o stworzeniu pełnoprawnego zespołu?

Krzysztof „Sokół” Sokołowski: Nasze rodziny od wielu lat spotykały się u Mariusza w domu. Podczas tych spotkań często chwytaliśmy za gitary i graliśmy covery. Z czasem coraz większe zainteresowanie muzyką zaczęły wykazywać również nasze dzieci – Marcin i Maciej. Maciej wybijał rytmy na poduszkach i taboretach, a Marcin próbował śpiewać, a właściwie bardziej krzyczeć (śmiech).

Z biegiem czasu było widać, jak chłopcy robią postępy i coraz lepiej im to wychodzi. Trzeba też wspomnieć, że ja nie grałem na gitarze chyba przez 20 lat, więc powrót do instrumentu był dla mnie sporym wyzwaniem i wymagał intensywnych ćwiczeń.

W międzyczasie Mariusz wyciągnął z szuflady projekty własnych utworów i zaczęliśmy pracować nad pierwszym autorskim materiałem. Za namową znajomych zdecydowaliśmy się również na pierwszy, kameralny koncert. Umiejętności rosły, do składu dołączyła moja żona Aleksandra, która zajęła się klawiszami, oraz bratanek Mariusza, Tymon, grający na basie.

Nasze granie spotykało się z pozytywnym odbiorem, więc naturalnie zaczęła się z tego wyłaniać normalna działalność zespołowa. Woliera powstała drogą ewolucji i wspólnego zaangażowania, a nie w wyniku jakiejś wielkiej kalkulacji czy z góry założonych ambicji.

Pierwsze próby odbywały się w domowej piwnicy. Jak wyglądały te początki? Pamiętacie moment, w którym uznaliście, że warto pójść krok dalej?

Krzysztof: Kupiliśmy Maćkowi perkusję Sonora, a Mariusz, który od wielu lat grał na gitarze, miał już profesjonalny sprzęt. Ja sprawiłem sobie gitarę, oczywiście w kształcie litery V, i na początku korzystałem z niewielkiego comba Fendera. Marcin śpiewał, podłączony do jeszcze mniejszego wzmacniacza gitarowego.

Początki były więc chyba dość typowe dla większości zespołów. Kiedy dołączyli Ola i Tymon, a my dokupiliśmy więcej sprzętu, w piwnicy zrobiło się po prostu ciasno.

Wspólnie z członkami drugiego zespołu Mariusza, Blow for Blow, zorganizowaliśmy więc bardziej profesjonalną salę prób w stodole. Myślę, że właśnie wtedy dotarło do nas, że skoro mamy już takie miejsce i odpowiednie warunki, to nie ma odwrotu. Trzeba zrobić z tego coś większego!

W zespole spotykają się dwa pokolenia. Jak wygląda podział obowiązków? Kto odpowiada za muzykę, kto za teksty, a kto najczęściej przynosi na próby nowe pomysły?

Krzysztof: Głównym kompozytorem, a zarazem kierownikiem (śmiech) zespołu jest Mariusz. Jest również autorem tekstów na naszym debiutanckim albumie. Ja wspólnie z Marcinem pracuję nad liniami wokalnymi, a Maćkowi pomagam układać partie perkusji. Pozostali członkowie zespołu również uczestniczą w aranżowaniu utworów.

Mariusz jest dość płodnym kompozytorem, dlatego ma już wstępnie przygotowany materiał na kolejną płytę. Wspólnie pracujemy obecnie nad czterema nowymi kawałkami.

Czy rodzinne otoczenie od początku akceptowało pomysł na zespół grający tak ciężką muzykę? Jak reagowali znajomi, kiedy zobaczyli, kto znalazł się w składzie i na jakich instrumentach gra?

Krzysztof: Mariusz, Ola i ja słuchamy ciężkiej muzyki właściwie od podstawówki. Metal, hardcore – towarzyszą nam od lat. Ja od prawie 30 lat gram na perkusji w złotowskim 1125, a Mariusz na gitarze od czasów szkoły średniej. Sam fakt, że założyliśmy zespół metalowy, nikogo więc specjalnie nie zaskoczył.

Duże zdziwienie wywołał natomiast sam skład i podział ról. Dzieciaki na wokalu i perkusji, Ola za klawiszami, choć wcześniej nigdy nie grała w zespole, a ja z gitarą zamiast za zestawem perkusyjnym. To już było coś!

Niektórzy znajomi trochę się z nas podśmiewali, inni od początku kibicowali. Największe zaskoczenie przyszło jednak wtedy, kiedy zobaczyli teledyski i posłuchali naszej płyty. Wiele osób nie spodziewało się, że z takiego składu uda nam się stworzyć materiał na takim poziomie.

„Bagienny stan” – dziewięć utworów i mocny przekaz

30 września ukazał się wasz debiutancki album „Bagienny stan”. Co czuliście w dniu premiery? To bardziej spełnienie muzycznego marzenia czy początek zupełnie nowego etapu?

Mariusz Wróbel: Wydanie płyty, a zwłaszcza debiutanckiej, jest dla każdego zespołu czymś wyjątkowym. W pewnym sensie oznacza zamknięcie pewnego etapu: założenie zespołu, skompletowanie składu, przygotowanie materiału, zaprezentowanie go na żywo i sprawdzenie, czy zainteresuje potencjalnych odbiorców.

Osobną kwestią jest znalezienie kogoś, kto zechce ten materiał wydać. Nam się to udało i jesteśmy z tego dumni.

Sam tytuł albumu brzmi dość niepokojąco. Skąd wziął się „Bagienny stan”? Czy to metafora współczesnego świata, ludzkich emocji, a może osobistych doświadczeń?

Mariusz: Tekst utworu tytułowego, podobnie jak pozostałe teksty na płycie, odnosi się do ogólnej sytuacji politycznej i gospodarczej na świecie, ale również do kondycji psychicznej pojedynczego człowieka, który funkcjonuje pod nieustanną presją otaczającej go rzeczywistości.

Człowiek stał się zakładnikiem systemów politycznych i ekonomicznych. Wszystko jest skonstruowane tak, aby poprzez nieustanne bodźce z zewnątrz – telefony, komputery, media – nie pozostawiać nam czasu na refleksję, analizę sytuacji, chwilę dla samych siebie czy najbliższych.

Na albumie znalazło się dziewięć utworów. Czy od początku planowaliście stworzyć spójną opowieść, czy poszczególne kompozycje powstawały niezależnie?

Mariusz: „Bagienny stan” nie jest albumem koncepcyjnym. Teksty poruszają różne zagadnienia związane z ludzkimi wadami i ułomnościami. Pojawiają się w nich między innymi nienawiść, zawiść, hipokryzja, obłuda, zazdrość, wykorzystywanie władzy czy pozycji do realizowania wynaturzonych zachcianek, szczególnie wobec osób małoletnich.

Zależało mi jednak na tym, aby teksty nie narzucały jednej interpretacji. Każdy słuchacz może odczytywać je na swój sposób i odnaleźć w nich własne znaczenia.

Waszą muzykę określa się jako połączenie melodyjnego death metalu z doom metalem. Skąd czerpiecie inspiracje? Jak dużą rolę odgrywa w waszej twórczości skandynawska scena metalowa?

Krzysztof: Muzyka Woliery jest wypadkową tego, czego na co dzień słuchamy. Skandynawska scena jest dla nas szczególnie istotna, ponieważ zespoły z tego regionu – niezależnie od tego, czy grają metal, punk, czy hardcore – od zawsze potrafiły umiejętnie łączyć ciężar z melodią.

Muzyka, którą lubimy, musi mieć tak zwanego kopa albo dobrą melodię. Najlepiej, kiedy ma jedno i drugie. W naszym przekonaniu właśnie skandynawskie zespoły robią to wyjątkowo dobrze.

Nagrania, miks i mastering powierzyliście Tomaszowi Bishopowi z Nest Studio w Katowicach. Dlaczego właśnie jemu? Czy końcowy efekt oddaje to, co słyszeliście wcześniej podczas prób?

Mariusz: Cały materiał nagrał, zmiksował i poddał masteringowi Tomasz Bishop w swoim Nest Studio. Znaliśmy się już wcześniej, a podczas rozmów o realizacji płyty Tomasz bardzo dobrze zrozumiał naszą wizję.

Jesteśmy pełni podziwu dla jego pracy i profesjonalizmu. Efekt końcowy naprawdę przerósł nasze oczekiwania. Ogromne podziękowania dla Tomasza, bo bez niego pewnie nie dalibyśmy rady tego wszystkiego tak dobrze ogarnąć. Jesteśmy przekonani, że kolejny materiał również zrealizujemy właśnie z nim.

Tytuły niektórych utworów, takie jak „Błoto obcych ust”, „Zatrute umysły” czy „Otępiałych świat”, zapowiadają dość mocną warstwę tekstową. Jak ważne są dla was słowa? Czy słuchacz powinien szukać w nich konkretnych historii i przesłań?

Mariusz: Warstwa tekstowa jest dla nas bardzo istotna. To nie są frywolne „zaśpiewki” znane z disco, popu czy różnego rodzaju zespołów wykreowanych przez mainstream. Nasze teksty dotyczą ważnych aspektów ludzkiego życia.

Nie opowiadamy jednak konkretnych historii, które należałoby odczytywać w jeden określony sposób. Każdy może interpretować je według własnego uznania.

Złotów na koncertowej mapie Woliery

4 grudnia zagracie w klubie Generator w Złotowie. Dla części zespołu to rodzinne miasto. Jakie znaczenie ma dla was występ przed lokalną publicznością?

Krzysztof: Ola, Marcin i ja, czyli połowa składu Woliery, mieszkamy w Złotowie. Mariusz uczył się tutaj razem ze mną w złotowskim rolniczaku, a jego żona również pochodzi z naszego miasta. Do tego ojciec naszego basisty pracuje w Złotowie. Można więc powiedzieć, że wszyscy jesteśmy w jakiś sposób związani ze Złotowem.

Złotowska publiczność miała już okazję zobaczyć Marcina podczas występów organizowanych między innymi przez Stowarzyszenie Artystów ART-ON, Powiatowe Ognisko Pracy Pozaszkolnej czy Szkołę Podstawową nr 1, chociażby przy okazji wydarzenia „Serduszka dla złotowian”. Oczywiście tam śpiewa trochę inaczej niż w Wolierze (śmiech).

Ja natomiast od prawie 30 lat gram na perkusji w 1125. Mimo tych wszystkich związków z miastem dotąd nie mieliśmy okazji wystąpić jako Woliera przed własną publicznością. Dlatego grudniowy koncert ma dla nas szczególne znaczenie.

Czy podczas koncertu w Generatorze usłyszymy przede wszystkim materiał z „Bagiennego stanu”, czy przygotowujecie również jakieś niespodzianki?

Krzysztof: Nasza obecna setlista składa się z utworów znajdujących się na debiutanckiej płycie. Nie mamy jeszcze starszych kompozycji, bo te są właśnie naszym najstarszym materiałem (śmiech).

W Złotowie wystąpimy w roli supportu, więc nie będziemy mieli możliwości zagrania godzinnego seta. Oprócz własnych utworów przygotowaliśmy jednak klasyczny cover deathmetalowy.

Czy Woliera na żywo brzmi tak samo jak na płycie? Stawiacie bardziej na ciężar i agresję czy również na melodyjne, klimatyczne fragmenty?

Krzysztof: Woliera jest zdecydowanie zespołem koncertowym. Na żywo nasze utwory brzmią zdecydowanie mocniej, ale wszystkie gitarowe melodie i klawiszowe tła wykonujemy tak samo jak na materiale studyjnym. Wiadomo, że występ przed publicznością zawsze dodaje energii. I właśnie to lubimy!

Na waszej koncertowej drodze pojawiły się już występy u boku takich zespołów jak Turbo, Schizma czy Madball. Które z tych spotkań zapadło wam szczególnie w pamięć?

Krzysztof: Zawsze miło jest zagrać z bardziej rozpoznawalnym zespołem. Z Madballem miałem już okazję dzielić scenę dwukrotnie, jeszcze podczas występów z 1125. Nie wspominając o Schizmie, z którą przez kilka lat graliśmy wspólnie większość koncertów.

Z wymienionych zespołów szczególnie zapamiętaliśmy jednak występ z Turbo. Po pierwsze, to jedna z pierwszych polskich metalowych formacji, których słuchałem, będąc mniej więcej w wieku Marcina. Po drugie, realizator dźwięku tak nam uświetnił próbę i instalację sprzętu na scenie, że trudno tego nie pamiętać (śmiech). Ostatecznie wszystko wyszło jednak znakomicie!

Debiut za wami. Czy planujecie teraz intensywniejszą działalność koncertową? Jakie są najbliższe cele Woliery?

Krzysztof: Oczywiście, że planujemy. Scena metalowa jest jednak bardzo rozbudowana, zespołów jest mnóstwo i nawet pomimo znajomości z wieloma osobami z muzycznego środowiska organizowanie koncertów w przypadku debiutującej formacji nie należy do najłatwiejszych zadań.

Bartlomiej Czajkowski / Aquaz.pl

Nie poddajemy się i działamy. Po grudniowym występie w Złotowie mamy już ustalone koncerty na luty 2027 roku. Zagramy w Szczecinie, Żaganiu i Gdańsku. Na razie nie będę zdradzał, z kim wystąpimy, ale mam nadzieję, że wkrótce będziemy mogli oficjalnie ogłosić szczegóły.

Szykują się również występy na kilku mniejszych i większych festiwalach, kiedy tylko zrobi się cieplej.

Na koniec pytanie do osób, które na co dzień nie słuchają death metalu. Czy Woliera może być dobrym początkiem przygody z tym gatunkiem? Od którego utworu polecilibyście rozpocząć poznawanie waszej twórczości?

Krzysztof: Myślę, że tak. Woliera może być dobrym wyborem dla osób, które nie słuchają na co dzień death metalu, ponieważ gramy jego melodyjną odmianę, inspirowaną skandynawską sceną.

Oprócz growlu na wokalu i blastów na perkusji mamy klimatyczne melodie i gitarowe harmonie, dodatkowo wzbogacone partiami klawiszowymi. Na początek poleciłbym utwór „Grudy”. Jest najwolniejszy z całego zestawu i ma naprawdę ładne melodyjki (śmiech).

Na zakończenie zaproście złotowian na grudniowy koncert.

Krzysztof: Zapraszamy wszystkich fanów i fanki ostrzejszych brzmień 4 grudnia do klubu Generator w Złotowie! Wspólnie z nami wystąpią dwie punkowe formacje: młodzieżowy zespół Anty-Depresanci oraz znana już lokalnej publiczności ekipa DeŁindołs, która zagra jako główna gwiazda wieczoru.

Od siebie dodam jeszcze, że naprawdę warto przyjść i zobaczyć w akcji 12-letniego frontmana oraz świeżo upieczonego licealistę za zestawem perkusyjnym!

Serdecznie zapraszamy!

Z zespołem Woliera rozmawiał Karol Potapowicz


 


Napisz komentarz

Komentarze

Reklama
Ostatnie komentarze
Autor komentarza: Jurek Treść komentarza: Brawo SUPER 👍😃 Data dodania komentarza: 17.11.2026, 01:10 Źródło komentarza: Rzeźbiarska Odyseja wzbogaciła powiat złotowski. Drewniana sztuka zagościła przy świetlicy w Pleceminie Autor komentarza: Tomi Treść komentarza: Cwaniak. Taka prawda. Nie można się dać podporządkować instytucji która jest własnością członków i to oni za to płacą. Zarząd jest dla członków a nie odwrotnie i mniemanie prezesa tutaj nie ma nic do gadania!!! Precz!!! Data dodania komentarza: 15.11.2026, 00:45 Źródło komentarza: SM Piast zwołuje Walne Zgromadzenie. Mieszkańcy będą rozmawiać o finansach i przyszłości rady nadzorczej Autor komentarza: Pisula Treść komentarza: I tak w okręgówce sobie nie poradzą Data dodania komentarza: 14.11.2026, 21:06 Źródło komentarza: Piast Skic liderem A klasy na koniec rundy jesiennej Autor komentarza: Grażyna Treść komentarza: WAŻNE!! - Przyjrzyjmy się datom na tym ogłoszeniu. Pierwsze Walne zgromadzenie odbędzie się 5.12.2026. Dokumenty i projekty uchwał mają być dostępne dla członków od 19.11.2026 i to tylko w sekretariacie Spółdzielni. Do 15 dna przed pierwszym terminem Walnego można dodawać punkty do porządku obrad. Od 19 listopada do 4 grudnia(niedziela) jest tylko 16 dni na ewentualne dokonanie zmian!! Zarząd przedłożoną zmianę MUSI przedstawić na co najmniej 14 dni przed pierwszym Walnym. Popatrzcie jak sprytnie znowu prezes stara się nas podejść. Maksymalnie skrócił czas pokazania dokumentów i jak się domyślam nie znajdziemy ich na stronie spółdzielni więc nie każdy je przeczyta. Data dodania komentarza: 14.11.2026, 11:50 Źródło komentarza: SM Piast zwołuje Walne Zgromadzenie. Mieszkańcy będą rozmawiać o finansach i przyszłości rady nadzorczej Autor komentarza: Warto Treść komentarza: napewno zapamiętają ? Data dodania komentarza: 13.11.2026, 19:03 Źródło komentarza: Świadomy senior – bezpieczny senior. Spotkanie edukacyjne w Okonku Autor komentarza: Krajna Treść komentarza: Pięknie. Data dodania komentarza: 12.11.2026, 19:34 Źródło komentarza: IV Hubertowiny na Krajnie. Tradycja, muzyka i regionalne smaki w Złotowie
Reklama
Reklama
Reklama