Jeszcze nie ucichły drwiny Sławomira Mentzena z policjantek, a już Konrad Berkowicz (ten od niezapłaconych patelni) nazwał dziennikarkę Justynę Dobrosz-Oracz „kurtyzaną”. Ot, kultura posłów Konfederacji. Jeden wyśmiewa kobiety rozpoczynające służbę, drugi poniża kobietę wykonującą swoją pracę. Najwyraźniej obaj uznali, że argument można zastąpić obelgą.
Z dziennikarzem można się spierać. Można nie lubić jego pytań, a nawet bardzo nie lubić odpowiedzi, której trzeba udzielić. Ale mandat poselski nie jest przepustką do chamstwa. Trudno potem apelować o szacunek, jeśli samemu robi się wszystko, by wyprowadzić go z publicznej rozmowy.
Poza Sejmem wydarzyły się jednak rzeczy nieporównanie poważniejsze. Kolejne ataki nożem w szkołach. W Ostrołęce zaatakował dziewiętnastoletni uczeń. W Leszczydole-Nowinach pod Wyszkowem — piętnastolatek. Zginęła 37-letnia woźna, dwie inne osoby zostały ranne.
Czytamy takie wiadomości, przez chwilę nie wierzymy, potem szukamy wyjaśnienia. Tymczasem dla rodziny zabitej kobiety żadne wyjaśnienie nie cofnie tragedii. A rodzice uczniów zostają z pytaniem, którego nie powinni sobie zadawać: czy moje dziecko wróci ze szkoły bezpiecznie?
Nie ma jednej odpowiedzi na to, skąd bierze się taka przemoc. Potrzebna jest pomoc psychologiczna i psychiatryczna, uważność dorosłych, reagowanie na krzywdę. Potrzebna jest również odpowiedzialność za to, czym karmimy młodych ludzi w internecie.
Nie wiemy, czy sieć miała wpływ na te konkretne ataki. To muszą ustalić śledczy. Wiemy natomiast, że przemoc i poniżanie bywają tam dochodowym widowiskiem. Im większy szok, tym więcej wyświetleń. Im więcej wyświetleń, tym lepszy interes. Rachunek wystawia się później komuś innemu.
W czwartek Sejm przyjął nowe przepisy dotyczące nielegalnych treści w internecie. Mają ułatwić skuteczną reakcję między innymi na nawoływanie do przemocy. Platforma społecznościowa nie może zarabiać na zasięgach, a na pytanie o odpowiedzialność odpowiadać wzruszeniem ramion.
Poprzednią ustawę prezydent zawetował. Wokół weta wiele mówiono o wolności słowa. Mam nadzieję, że tym razem podpisze nowe przepisy. Żadna ustawa nie powstrzyma wszystkich sprawców. Ale państwo musi mieć narzędzia do ochrony ludzi, również przed tym, co dzieje się na ekranie telefonu.
Słowo „wolność” często wracało również w sporze o alkohol. Czasem można odnieść wrażenie, że jednym z najważniejszych praw obywatelskich jest możliwość kupienia butelki o trzeciej nad ranem. Wystarczy zaproponować nocną przerwę w sprzedaży, żeby usłyszeć, że zagrożone są handel, gospodarka i swobody Polaków.
Sejm przyjął zmiany w przepisach alkoholowych: ograniczenie nocnej sprzedaży oraz zakaz reklamy i promocji, także piwa. Teraz zajmie się nimi Senat.
Projekt rodził się w bólach. Branża liczyła możliwe straty, politycy ważyli argumenty. Tyle że po drugiej stronie też leży rachunek: leczenie, interwencje policji, rozbite rodziny. I dzieci nasłuchujące, w jakim stanie rodzic wróci do domu.
Strachu dziecka nie da się łatwo wpisać do arkusza kalkulacyjnego. Może dlatego tak często przegrywa z prognozą sprzedaży.
W ubiegły weekend byłem na Litwie, na Festiwalu Kultury Polskiej „Nad brzegiem Żejmiany” w Podbrodziu. W rozmowach pojawił się również alkohol. Tam w sklepach sprzedaje się go od poniedziałku do soboty od godziny 10.00 do 20.00 w niedzielę tylko do 15.00 a na stacjach benzynowych nie ma go wcale. I jakoś życie toczy się dalej. Nasi sąsiedzi wprowadzili ograniczenia, o których my rozmawiamy tak, jakby miały zatrzymać obrót Ziemi.
Oczywiście wcześniejsze zamknięcie sprzedaży nie wyleczy uzależnienia. Potrzebne są profilaktyka, terapia i pomoc rodzinom. Ale z tego, że jeden krok nie rozwiąże wszystkiego, nie wynika, że należy stać w miejscu.
Producenci mają swoich przedstawicieli. Sprzedawcy potrafią głośno mówić o swoich interesach. Dziecko bojące się kolejnej awantury nie ma rzecznika prasowego. Sąsiadka budzona nocnym krzykiem nie zwołuje konferencji. Państwo powinno usłyszeć także ich.
Na szczęście z tego posiedzenia wracam również z dobrą wiadomością dla ludzi kultury. Sejm przyjął ustawę o zabezpieczeniu społecznym artystów. Przewiduje dopłaty do składek społecznych i zdrowotnych dla osób o niskich i nieregularnych dochodach.
Jako muzyk wiem, ile lat nauki, prób i pracy kryje się za występem na scenie. Wiem też, że między koncertami bywają długie przerwy. Rachunki takich przerw nie uznają.
Chętnie chwalimy się polskimi artystami. Bijemy brawo, gdy zdobywają nagrody. Zapraszamy, gdy trzeba uświetnić uroczystość. Dobrze, że zaczynamy dostrzegać ich także wtedy, gdy schodzą ze sceny.
Bo oklaski są piękne. Tylko składki zdrowotnej nimi nie zapłacimy.
Napisz komentarz
Komentarze