Urodzona w 1930 roku w Wilnie, przeszła przez dramatyczne doświadczenie wysiedlenia ze Wschodu. Wraz z rodziną przybyła na Ziemie Odzyskane w 1945 roku jako piętnastoletnia dziewczyna. Pierwsze powojenne lata spędziła w Złotowie — tutaj dorastała, zdawała maturę w 1948 roku, składała przysięgę, zakładała rodzinę i stawiała pierwsze kroki na ścieżce artystycznej.
Była absolwentką Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w 1953 roku uzyskała dyplom z grafiki. Uprawiała grafikę warsztatową – przede wszystkim drzeworyt i linoryt – i przez dekady była jedną z najważniejszych postaci tej dziedziny w Polsce.
Artystka uczestniczyła w wielu ogólnopolskich i międzynarodowych wystawach, reprezentując Polskę m.in. na Biennale Sztuki Młodych w Paryżu w 1963 roku, obok Józefa Gielniaka. W tym samym roku została uhonorowana nagrodą Ministra Kultury i Sztuki za zasługi w upowszechnianiu kultury na Pomorzu.
Jej prace znajdują się w zbiorach najważniejszych instytucji muzealnych – m.in. w Muzeum Narodowym w Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, Warszawie, Szczecinie, Bydgoszczy, w warszawskiej „Zachęcie”, Muzeum Sztuki i Historii w Genewie, Muzeum w Lozannie, a także w toruńskiej „Wozowni” oraz Muzeum Ziemi Złotowskiej.
Po ponad 40 latach nieobecności, w 2006 roku Jakubowska odwiedziła Złotów – miasto młodości, które nadal nosiła w sercu. Z tej wizyty zrodziły się dwa znakomite linoryty: „Złotów w samo południe” (2006) i „Złotów” (2007), będące wyrazem jej sentymentalnej więzi z miastem.
Jej śmierć to ogromna strata nie tylko dla świata sztuki, ale i dla lokalnej społeczności.
Muzeum Ziemi Złotowskiej pogrążone jest w żałobie.
Jej odejście pozostawiło pustkę, której nic nie wypełni. Łączymy się w bólu z rodziną, przyjaciółmi i wszystkimi, którym bliska była twórczość i postać Teresy Jakubowskiej–Drzewieckiej.
Cześć Jej Pamięci.
Napisz komentarz
Komentarze